fbpx

(De vloek van) Reinhardstein

Wat doe ik als ik een dagje vrij heb, mijn camera nemen en er op uit trekken. Alleen eindigde deze dag in mineur, maar daar zo meteen meer over.

De dag voor ik er op uit trek, plan ik waarheen ik ga, wat ik meeneem en hoe laat ik precies vertrek. Ditmaal besliste ik om naar Ovifat te gaan, meerbepaald naar de burcht van Reinhardstein. Wat ik ging meenemen was mijn camera (uiteraard), een 24-105mm, statief en een 35mm voor wanneer ik nog wat straatfotografie kon doen in de buurt. 

Eenmaal aangekomen was het vanaf de parking nog een eindje wandelen naar de burcht. Op een gegeven moment krijg je de keuze om naar de burcht te gaan, of naar rechts richting de waterval. Ik had tijd genoeg dus koos ik voor de waterval, en ik had geen minuut spijt van de route die ik had gekozen. Tijdens de wandeling had je een prachtig uitzicht op de burcht, die nu door de herfstkleuren en de zon die er met momenten goed doorkwam een prachtig resultaat opleverde. Ik kon gewoon niet anders dan mijn tijd te nemen voor een beeld te nemen van dit prachtige uitzicht.

Nadat ik de foto had genomen die ik wilde nemen, moest ik voor de waterval het pad naar onderen nemen. Dit was nogal rotsachtig en met momenten moeilijk te bewandelen met de apparatuur in mijn handen en op mijn rug. Beneden was er een kabbelend beekje dat ik stroomopwaarts moest volgen om bij de waterval te komen. Eerst nog een brugje over dat enkele planken miste, maar so far, so good. Dan ging het pad weer stijl omhoog en toen kwam ik aan het punt vanwaar de waterval goed te zien was. Enkel om een foto te nemen stond er een dikke tak in de weg, dus liet ik mijn naar beneden zakken, rustig en berekend tot het punt dat de tak niet meer in mijn beeld zou staan. Ik plaatste mijn statief op de nog redelijke steile helling, maar deze stond stabiel en gaf niet de indruk snel te kunnen vallen. Nadat mijn camera op het statief geplaatst was met de 24-105mm lens erop gemonteerd wou ik nog een filter nemen om voor te lens te schroeven. Maar toen ik mijn tas open deed gleed mijn voet wat weg en voor ik het wist rolde mijn 35mm, die nog in de tas zat, helemaal naar beneden en het water in. Ik kon ze er nog uit halen, maar ze zat helemaal vol water.

In die 14 jaar dat ik fotografeer heb ik nog nooit iets voorgehad zoals nu. Ik kon wel schreeuwen, vloeken, huilen tegelijk. Maar er iets aan veranderen kon ik niet. Mijn zin om nog naar de burcht te gaan was ook helemaal weg en ik ben naar mijn wagen gewandeld en naar huis gereden. Wanneer ik thuis aankwam, waren mijn emoties al wat gaan liggen. Het blijft een pijnlijk en vooral duur voorval, maar het is nu eenmaal gebeurd en ik kan er niets aan veranderen. Op termijn zal ik ze wel vervangen. Terwijl ik dit aan het uittypen ben, kan ik het nog steeds niet vatten dat ik zo stom ben geweest om dit te laten gebeuren. Maar het is een les die ik nooit zal vergeten en zal volgende keer nog voorzichtiger zal zijn.    

SHARE THIS STORY
Privacy Settings
We use cookies to enhance your experience while using our website. If you are using our Services via a browser you can restrict, block or remove cookies through your web browser settings. We also use content and scripts from third parties that may use tracking technologies. You can selectively provide your consent below to allow such third party embeds. For complete information about the cookies we use, data we collect and how we process them, please check our Privacy Policy